13 Ocak 2014

Bir beyiti var ki...

Sultan II. Selim, Halvetî tarikatına mensup dindar bir padişah idi. Şeyh Süleyman Âmedî'den feyz almıştı. Şehzadeliğinde çok iyi bir tahsil görmüştü. Âlimlere değer verirdi. Ebussuud Efendi'yi vefatına kadar şeyhülislamlıkta tuttu. Avcılık ve yay çekmede fevkalade mahâretli idi. Zamanında ondan daha kuvvetli yay çeken yoktu. Nâzik ve mütevâzı idi. Divan sahibi kudretli bir şairdi. Selimî mahlasıyla şiir yazardı. Yahya Kemal kendisini "Bir beyiti, bir de cami-i mâ'mûru var" diye övmüştür. Bu beyit şöyledir:

"Biz bülbül-i muhrik-dem-i şekvâyı firâkız,
Âteş kesilir geçse sabâ gülşenimizden."

(Biz nefesi yakıcı âşık bülbülüz, ayrılıktan şikayet eden;
Öyle ki ateşe döner rüzgârı, geçse bahçemizden.)

Prof. Dr. Ekrem Buğra Ekinci, Ama Hangi Osmanlı?
(Timaş Yayınları, Şubat 2013, İstanbul, sf. 189)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Okuyucu Şartları

Blogda yayınlanmak üzere çeşitli gazete, dergi ve kitaplardan alınan yazılarda kaynak, tarih ve yazar bilgisi belirtilmiştir. Bu konuda blog ve blog yazarları hiç bir şekilde sorumlu tutulamaz.