29 Nisan 2014

Zaferlerin zaferi Kut'ül Amâre, 98. yaşında

Birinci dünya savaşında kazandığımız en büyük zafer Kut'ül Amâre'nin 98. yaşındayız. Kim hatırlıyor? Neden hatırlasın ki? Ölen öldü, kalan sağlar haindir. Çizimde, önümüzde yaralı aslan olarak İngilizleri görüyoruz. Öyle idi...

Osmanlı'dan Günümüze: Edebiyatta Değişim
1. Atölye: Edebiyatta Aşk

Atölyelere katılım için edebiyat veya Osmanlıca konusunda bir ön bilgi gerekmemektedir.
Kontenjan 20 kişi ile sınırlıdır.

Bilgi ve önkayıt: surekliegitim@ozyegin.edu.tr

25 Nisan 2014

İsmet Özel: "Türklük Allah'a kul olma kılavuzudur."

"Kullanma ne demek? Arapçada istimal diyorlar. Biz kullanma diyoruz. Bunun çok açık, görünür bir sebebi var. Çünkü Kur’an-ı Kerim’de ayet-i kerimelerden birinde Allah’ın dünyayı insanlara musahhar kıldığına dair bir hüküm var. Allah dünyayı insanlara musahhar kılmıştır. Bunu nasıl tefsir etmeli sorusunun cevabı Türkçedeki ‘kullanma’ kelimesindedir. Allah dünyayı musahhar kıldığı için biz ‘kul’lanıyoruz. Kulluğu üzerimize alıyoruz. Kullanma dediğimiz şey kulluğumuzun şuurunu benimseme ve kulluğumuzun gereğini yerine getirme. Bu dünyada başka hiçbir lisanda bizim ‘kullanma’ diye çocukluğumuzda öğrendiğimiz kelimeye benzer bir yaklaşım yoktur. Kullanma dediğimiz zaman daha çok pejoratif manada kullanırız. ‘O onu kullanıyor’ veya ‘Ben kendimi kimseye kullandırmam!’ Bu güzel bir ifadedir. ‘Ben Allah’tan başkasının kulu olmam’ demektir."

Türkiye’de Türklerin karar sahibi olmaları bu topraklardan yeniden kâfirlerin imkânlarını daraltacak bir hareketin uç vermesi tehlikesini barındırıyor. O yüzden bu ülkenin yok edilmesi planı uygulanıyor. Günlük hayatımızı yürütürken mahalli imkânlarla işimizi halletmemizi imkânsız kılan, mahalli imkânlarımızı kendi ellerimizle üretmemizi imkânsız kılan bir şey dayatılıyor. Biz bunları bir gelişme, bir kazanç gibi anlıyoruz. Çünkü mahrumiyet hissimiz, dünya nimetlerinden yeterince istifade edemeyişimiz sebebiyle alevli. Biz dünya nimetlerinden ne kadar çok istifade edersek onun hayrımıza olduğunu düşünerek yaşıyoruz. Birileri de bize eskiden olduğundan daha tatminkâr bir alan açıyor. Biz bu alana talip olduğumuz sürece elimizden neleri bıraktığımızı fark edemiyoruz. Türk varlığı kendi üstünlüğünü kabul ettirmediği sürece Türk varlığı olamadı şimdiye kadar. O yüzden dünya ilişkilerinde bu üstünlüğün fark edilmemesini sağlayan tedbirler aldılar. Çok basit bir şey. Türkiye’yi bu haliyle elimizde tutalım mı, tutmayalım mı? Kim sana zaten Türkiye’yi vermiş ki… Ama boğaz üzerindeki o köprüler, dünya ticaretinin işleyen bir parçası olduğu sürece kontrolü Türkiye’ye bırakılmayacak şeylerdir. Aynen başından beri Boğazlar üzerindeki kontrolün Türkiye’ye bırakılmaması gibi. 


Türkiye’de biz kendi gücümüzü kendimize güvenerek toparlamak gibi bir yol tutmadığımız takdirde her şeyin şimdi olduğundan daha ağır bir bağımlılığa sebep olacağını bilmemiz lazım. Bir yerden başlamamız lazım. Nasıl kendimiz oluruz? Bizi biz olmaktan çıkaran şeyin ne olduğunu keşfetmemiz lazım. Bizi biz olmaktan Tanzimat Fermanı’yla Türkiye’de ‘Siyasi üstünlük Müslümanların hakkı değildir’ prensibini kabul ettirerek çıkardılar. Öyle bir eğitim altındayız ki, şu söyleyeceklerimi birçokları ‘Olur mu öyle şey, olmasa daha iyi’ diyerek karşılayacak. Tanzimat Fermanı ilan edilmeden önce hiçbir gayrimüslim bir Müslümanın önünden at üzerinde geçemezdi. Eğer gayrimüslim at üstündeyse ve orda da bir Müslüman oturuyorsa atından iner, dizgini tutar, Müslüman’ı geçtikten sonra atına binerdi. Müslümanın önünden bir gayrimüslim at üzerinde geçemezdi. Şimdi, ‘Bu insan haklarına aykırı!’ diyeceksiniz, değil mi bana? Tanzimat bunu yok etti. Güya padişahın tebası eşit dediler. Milletler arasında bir klasifikasyon vardı. En yukarıda Müslümanlar, onun altında Grekler, onun altında Ermeniler, onun altında Yahudiler, onun altında çingeneler mesela. Tanzimat Fermanı’na ilk itiraz Greklerden geldi. Müslümanlardan değil. Grekler dediler ki Yahudileri göstererek ‘Biz şimdi bunlarla eşit mi olduk?’ Bu önemsiz gibi görünüyor. İslami esaslara göre yeniden tanzim edilebilecek bir şey olabilir. İslam’dan inhiraf söz konusuysa onu İslami esaslara göre düzeltmemiz gerekir idi. İbrani esaslara göre değil. Biz ikincisini yaptık. İslami esasları askıya aldık ya da tamamen terk ettik. İbrani ve Hıristiyan esaslar o zamandan bugüne kadar daha çok bizi tesir altında bırakarak getirdi.”


Biz diyoruz ki Tanzimat sonrasında Türk Milleti’nin varlığına yönelmiş tehditler başlangıçta lisana dair tehditlerdir. Başlangıçta Türkçe Kur’an’dan doğma bir dil olduğu için dinimize hücum edemeyenler, dinimizi aşağılamaya gücü yetmeyenler dilimizle uğraştılar. O yüzden biz İstiklâl Marşı Derneği olarak yazımızı geri aldığımız takdirde bütün işlerin hayra dönen bir veçhe kazanacağını savunuyoruz. Çünkü Türkçe dediğimiz lisan bu yazıyla doğmuştur ve bu yazıyla yükselmiştir. Ama bize kötülük yapmak isteyenler, Türk Milleti’ni tarihten silmek isteyenler yazımızı elimizden almaktan daha büyük bir kötülük yapmak isteyenler musikimizi yok ettiler. Neden musikimizin yok edilmesi yazımızın elimizden alınmasından daha büyük bir tehlike? Çünkü musiki bir üst dildir. Biz lisan ile bir şey elde ederiz, bina ederiz. Fakat musiki lisanın da ulaşamayacağı bir iletişim gücüdür. Bizim bu bakımdan çok zengin ve sağlam bir yapımız vardı. Bu yapı da aslında hemencecik kâfirlere teslim olmadı. Türk musikisi gazinolarda, sazlarda dahi olsa 50’li yıllara kadar hayatını devam ettirdi. Ama daha sonra kapitalizm musikimizi yok etti.”

Tamamını okumak için:
www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi.aspx?YID=1036&KID=2

Bilmem Kime Şekvâ Edeyim Derd-i Derûnum



Bilmem kime şekvâ edeyim derd-i derûnum
Târîf edemem kimseye bu hâl-i cünûnum
Gam âlemine attı beni tâlî-i dûnum
Billâhi senin aşkın ile zâr-ı zebûnum
Öldür ki beni kurtulasın sen de sitemden
Tahlîs-i girîbân edeyim ben de elemden

Güfte: Mehmed Hafîd Bey
Beste: Şevki Bey
Makam: Uşşak

Ülfet Etsem Yar İle Ağyare Ne



Ülfet etsem yâr ile ağyare ne
Yansam ateşler gibi dildâre ne
Ben helâk olsam mürüvvet-kâre ne
Ülfet ister gönlüm amma çâre ne

Beste: Şevki Bey
Makam: Hicâz

21 Nisan 2014

Bilal Can’dan İlber Ortaylı’ya reddiye:
Şiir, Tefekkür ve Şair


İlber Ortaylı’nın televizyon kanalların birinde şiir, şair, tefekkür üzerine konuşması bizi bu yazıyı yazmaya sürükledi. Şiire kısmi bir bakışla ve peşin hükümlerle sarfedilen bu garip ve talihsiz sözler bizleri tekrardan şiir, şair ve tefekkür üzerine düşünmeye ve bir şeyler söylemeye sürükledi. İlber Hoca’nın tarih alanında önemli olduğu muhakkaktır fakat şiir alanında aynı şeyi söyleyemeyeceğiz. Bu bağlamda şiir, şair, tefekkür boyutu üzerine şunları söyleyebiliriz:

Şiir temel olarak bir dertten, bir düşünüş biçiminden hareketle yazılan eserlerdir. Bu düşünüş, şairin tefekkür olarak değerlendirilmesini sağlamasa da okuyanları tefekküre iten argümanlardır. Çünkü yazılı eserlerin çoğu simge ve imgelerle kişinin zihninde canlanır ve onu istemese de tefekküre iter.

Her şair olmasa da büyük şair ve şiirin hakikate ulaşması noktasında gayret gösterenler şairin, şiirin bir hikmeti dillendirdiğini bilirler.

Dünyaya ve insana dair sözlerin anlam kazandığı ve tarihsel bir geçmişe dayandığı şiir insanlık tarihinin en eski metinlerinden biridir. İnsan bunu velev ki yazıya geçirmesin. Konuşmalarından yaşam tarzına, düşünüş biçimlerinden söyleyiş biçimlerine kadar şiir insanlığın bir nevi harddiskidir.

İçerisine sayısız ses, anlam ve hakikat temaşası katılmıştır. Ancak iyi şairler ve iyi okuyucular şiirin içindeki bu kalabalıklığı tasnif ederek onun içerisindeki hakikate dair tefekkür boyutunu görebilirler.

Şiir üzerine konuşmak şiir hakkında yazılmış ve yazılacak olan sözlere, cümlelere, ifadelere, düşünüş biçimlerine bakmayı gerektirir. Her ne kadar şiir üzerine konuşmak kolay bir ifade biçimi olsa da aslında bir o kadar da zordur. Çünkü şair sayısınca şiir tanımı vardır ve her şairin şiir anlayışı farklıdır.

Farklı da olması gerekir çünkü her şiir diğer türlerle karşılaştırıldığında yazanın daha çok izini taşır ve şairin de kendince bir şiir anlayışının olması bu yüzden normaldir. Şiir anlayışının şair sayısınca farklı olması başkalarının da şiir hakkında tepeden bakan bir anlayışla şiiri karalamasını haklı nedenlere sıralamaz.

Şiir için bir tarih belirtilseydi bunu tarihçilerden çok edebiyatçılar yapardı. Edebiyatçılar arasında da en çok şiire aşk boyutuyla bakabilenler şiirin o gizil tarihini ortaya koyabilirler. İlber Hoca’nın şiir çıkışına baktığımız zaman ara ara şiire saldıran onu basitleştiren ifadeler görmekteyiz. Hoca’nın “Şiirle tefekkür yapanlar hödük toplumlardır.” cümlesini, şiire yapılmış bir karalama olarak algılıyor ve bunu da İlber Hoca’nın şiirden uzak durmasına bağlıyoruz. Şiirle hemhâl olanlar bilir ki şiir bir tür insanlığın bilinç durumudur. Şuurla başlayan insanlığın bilinç durumu daha sonra şiara, en son olarak da oradan şiire ulaşır. Bu çıkarsama için ayrıntılı bilgi isteyenler Yusuf Kaplan’ın medeniyet ile ilgili yazılarına bakabilir.

Montaigne, “Büyük şiir düşüncelerimizi doyurmaz, allak bullak eder.” der. Çünkü şiirin nesre kıyasla insan aklına inen dar alandaki seri vuruşları, ciltlerce kitabın anlatamayacağı sözleri ve hakikatleri haykırır okuyucusuna.

Öfkeleri, düşleri, ülküleri, mefkure gibi mücerret duyguları; resim, mimarlık, tasarım, müzik gibi birçok sanat formlarıyla konkreleştirmek tabiatıyla nasıl olası ise, şiir sanatıyla bunu başarmak da en az o kadar mümkündür.

Şiirle düşünülmez.” sözü ise zaten nesrin bile ulaşamadığı bu müthiş duygu ve fikir alanına teatral eğlencede söylenmiş bir komedi cümlesinden öte olamaz.

Kaynak: edebifikir

Abdülbaki Gölpınarlı'dan İstanbul



1950 yıllarında İstanbul'dan bahsettiği radyo programından bir bölüm.

16 Nisan 2014

Batı’dan aparılan kelimeler


Herkesin dilinde ‘otoban’ var. Bir Almancamız eksikti. Hiçbir manası yok bunu kullanmanın. Artık kağnı arabası yok, ‘araba yolu’ desen herkesin aklına otomobil gelir. En azından ‘otoyol’ de. Otoban derken ‘ban’ın ne manası var Türkçede? Bu girdi ve oturdu. İktisat varken ekonomi niye girdi?İktisat’ın anlatamadığı neyi ekonomi ile anlatıyorsun? Bunun gibi yığınla örnek var. Medeniyet’in yerine ne idüğü belirsiz, saçma sapan ‘uygarlık’ getirildi. Bu da sivilizasyon (civilization)ı sokmak içindir. Yarın eminim kullanılacak bu da. Çünkü uygarlık kelimesinin bir havası yok. Yanlış da olsa bir türetme, iştikak olması lâzım. Uygurlardan üretildiyse, Türk tarihinde bir tek Uygurlar yoktu ki; Selçuklu, Karahanlı pek çok devlet vardı.

Prof. Dr. Teoman Duralı
(Ayraç Dergisi, 47, Eylül 2013, s.32-38)

Dergâh Yayınları'ndan yeni kitaplar

Askerî Modernleşmenin Dinî Müdafaası
Es‘ad Efendi’nin Şerhli es-Sa‘yü’l-Mahmûd Tercümesi

Mahmut Dilbaz

Osmanlı ve İslâm dünyasında modernleşme hareketleri askerî yenilgilerin ve toprak kayıplarının artmasıyla birlikte askerî sistemde yapılan Batı tarzı yeniliklerle başlamıştır. Hususen XVIII. asrın ikinci yarısından itibaren teşebbüs edilen bu yeniliklerin meşruiyetini ve gerekliliğini savunmak üzere bir kısım ulemanın risaleler kaleme aldıklarını görmekteyiz.

Bu kitabın temel meselesi, modernleşme tarihimizin ilk safhası diyebileceğimiz bir zaman diliminde yaşamış Müslüman düşünür ve ilim adamlarının modernleşme hadisesiyle nasıl ve hangi düzeyde ilişki kurduklarını anlamaya ve açıklamaya çalışmaktır.

Bu soru, zikredilen dönemde yaşamış ilmiye mensubu bir zatın kaleme aldığı bir risale merkeze yerleştirilerek cevaplandırılmaya çalışılıyor…

Tasavvuf ve Tenkit
Süleyman Uludağ

Hangi şekilde tarif edilirse edilsin tasavvuf, İslâm kültürünün önemli boyutlarından biridir. Bilhassa Anadolu topraklarının İslâmlaşmasına doğrudan etkisi bulunan tasavvuf, Türk düşünce tarihi içinde ayrıcalıklı bir yere sahiptir. Ancak eskiden beri tasavvufta serbest düşüncenin olmadığı, onun taklidi ve körü körüne bağlanmayı öngördüğü şeklinde yaygın bir kanaat mevcuttur. Tarihte bu düşünceyi haklı çıkaracak bir yığın malzeme bulunmakla birlikte bu malzemeler mutlak olarak hakikati ifade etmemektedir. Elbette ki sûfilere ve tasavvufa pek çok eleştiri yapılmıştır/yapılmaktadır. Bu tenkit ve sorgulamaların bir kısmı dışarıdan gelmekle birlikte muhakkak ki önemli bir bölümü de içeriden olmuştur. Hatta özgür düşünme ve düşünüleni ifade etme açısından tasavvuf diğer İslâmi ilimlerden daha geniş bir imkâna sahiptir.

Bu eserin yazılış amacı da, tasavvufta geniş bir eleştiri ve yorum alanının bulunduğunu ve bu zeminde özgür bir tefekkürün oluştuğunu ve ifade edildiğini açıkça ortaya koymaktır. Bizzat sûfîlerin, sûfî olmayanlardan daha etkili, kapsamlı ve gerçekçi bir biçimde kendi kendilerini cesaret ve samimiyetle nasıl eleştirdiklerini bu sayede görmek mümkün olacaktır. Eserde yalnızca sûfîlerin özeleştirileri tespit edilmemiş aynı zamanda sûfîliğin mahiyet ve hakikatiyle ilgili pek çok tahlile, izah ve değerlendirmeye de yer verilmiştir.

Türk Şiiri Üzerine
Bilge Ercilasun

Yeni Türk edebiyatı incelemelerinden oluşan bu kitap, dört bölümden meydana gelmektedir: Birinci bölümde Cumhuriyet’ten önceki şairlerle ilgili yedi yazı bulunuyor. Mehmet Kaplan’ın ifadesine uyularak bu bölüme “Tanzimat’tan Cumhuriyet’e” adı verilmiştir. İkinci bölümde Cumhuriyet devri şairleri ile ilgili dokuz yazı yer almaktadır. Üçüncü bölüm, Türk şiirinin iki büyük şairine ayrılmıştır. Bu şairler, Mehmet Âkif Ersoy ile Yahya Kemal Beyatlı’dır. Herhangi bir edebî ekole bağlı olmayan bu şairler, Cumhuriyet devrine derinden tesir etmiş, kendi nesillerinden itibaren birkaç neslin fikir yapısı üzerinde etkili olmuşlardır.

Dördüncü ve son bölümde, Türkiye edebiyatının Azerî şiirine etkisi üzerinde durulmakta, bu etki Kuzey ve Güney Azerbaycan’dan alınan iki şair üzerinden gösterilmektedir.

Kafesin Ardındaki Türk Kadını: 
Türk Kadınının Hayat Hikâyesi
Hester Donaldson Jenkins

1900-1909 yılları arasında Robert Kolej’de öğretmenlik yapan Hester D. Jenkins, öğrencileri ve burada edindiği dostları üzerindeki gözlemlerinden yola çıkarak, doğumundan ölümüne kadar bir Türk kadınının nasıl yaşadığını anlatıyor...

Biz ve Onlar


İçlerinden geçenleri anlıyorduk, söylemediklerini.
Yoksulsunuz, iğrençsiniz, diyorlardı,
ne giysiniz var dolabınızda, ne iki türlü yemeğiniz, ne de paranız,
sevginize karnımız tok, özgürlükse özgürlük bizim için,
Sırıtmaya bile gerek duymadan arkalarını dönüyorlar soframıza.
Oysa biz alın terimizi bölüşürüz, yağma ve harç bilmeyiz.
Tütünü öküz için icat ettik, sürerken bir cıgara içimi dinlensin diye.
Öküz bizsek, hani soluk alacak vakit nerde!
Bu yüzden hor bakıyorlar bize, kanımızı içtiklerinden.
Bencillik en büyük bereket onlara, beylikleriyse
en büyük dolap.

Oktay Rifat

Şiirle ilgili bir incelemehttp://heyula.net/Haber/Oku/oktay-rifatin-uc-siiri-354#.U042tfl_vg8

14 Nisan 2014

Türkiye güzel olduğu için mi bizim?


Hayır, Türkiye güzel olduğu için bizim değildir, bilakis Türkiye bizim olduğu için güzeldir. Bizimle güzelleşen, bizimle yükselen bir ülkemiz var. Daha doğru, daha ilginç bir ifadeye kavuşmak şöylece mümkün olacaktır ki, Türkiye’yi güzelliğe dağı, taşı, ovası, suyu, florası, faunası değil, bizim, bizlerin biz Türklerin duruşu kavuşturmuştur.
Çok mu ileri gittim? Evet, çok ileri gittim. Türkiye’nin niçin Türklerin olduğu beyanına geçmeden önce Türkiye’nin neresi olduğunu dile getirmeliydim. Türkiye diye adlandırılan saha Almanların Enver’i Edirne fatihi, İngilizlerin Mustafa Kemal’i Anafartalar kahramanı şekline soktuğu saha olarak mı bilinmelidir? Bize Millî Şefimizin “Sizi ben bile kurtaramam” diyen İsmet İnönü olduğunu kabul ettirenler demokrasi şehidimizin de asılarak idam edildiği sıra “Kimseye kırgın değilim” diyen Adnan Menderes olduğunu kabul ettirenler değil mi? Solcu geçinenlerin sosyalist bir dönüşümün, Müslüman geçinenlerin de İslâmî bir dönüşümün imkânlarını tamamen yok ettikleri yer… Orası Türkiye mi?

Hayır, gerçek Türkiye orası değil. Adı üstünde: Gerçek Türkiye tarihte iki kez gösterilen bir duruş vasıtasıyla Türk vatanı haline gelmiş bir yerdir. Bu duruşun İslâmî duruştan başka bir şey olmadığı da bütün dünyaca bilinir. Bütün dünya Endülüs Emevileri’nin bu duruşu gösteremediğini de bilir. Buraların Türk toprakları olarak adlandırılması zarureti buralara mana kazandıranların Türkler oluşundan doğuyor. Diyar-ı Rum’un Türkiyeliğine bir mana verme faslını atlayan herkes Türklük vasfını anında kaybediyor.

Kemiyetle değil, keyfiyetle Türk’üz. Sahip çıktığımız toprak arkaik zamanlardan beri birçok insanın, birçok kavmin iskânına medar olmuştur. Buralara vatan karakteri sağlayarak buraları vatan belleyenler sadece Türklerdir. Her ne kadar sayımız hiçbir çağda Türkiye’de yaşayan nüfusun yüzde altısını hiçbir zaman tecavüz etmemişse de biz dost ve düşman tarafından keyfiyetimiz sebebiyle, Allah’ın askerleri vasfımızla Türk olarak biliniriz. Baştan beri işi gücü Türklük olan insanlarız biz. Gözden kaçırılmasın ki, işli güçlü insanlarız. Anlaşılsın ki, iş güç sahibi birinden bahsedenler insandan bahsetmeğe, insanlığa liyakat kesp etmiş olandan bahsetmeğe başlamıştır. Öküzleri çifte koşmakla onları iş güç sahibi haline getirmek mümkün değildir. Onları boyunduruk altına alan çiftçidir iş güç sahibi olan. İşin varsa gücün de vardır. Güce kavuştuğun anda işe de kavuşmadıysan ziyandasın, habis birisin ve abesle iştigal ediyorsun. Meşruiyet dedikleri şey senin yaptığın işten aldığın adı haysiyetin kılışınla doğar. Alnının teri, alnının akıdır. Bu meyanda tarih içinde bilhassa Abbasi saltanatı hüküm ferma olmasından itibaren Türk adı İslâm demeğe gelmiştir. Türkler kendilerine iş bulmuş ve/veya kendine iş bulabilene Türk denilmiştir. İslâm medeniyeti içinden bir ibra usulü doğuranlar Türkler olmuştur. Küfrün geri adım atmağa zorlandığı bir yere kavuşulmadığında Türk’le karşılaşılamamıştır. Türk işi dedikleri nedir? Türk işini mamur beldelerin, muhteşem cihazların ifade ettiği söylenemez. Türk varlığı sadece hakla, haklılıkla, hakkaniyetle anılan bir varlıktır.


Gaz verilmesini hayra yorup bir şekilde ifadeleriniz arasına “Türk Medeniyeti” tabirini sıkıştıracak olursanız bütün dünyayı kendinize güldürürsünüz. Türkler hiçbir çağda medeni dünyanın bir parçası veya bir veçhesi olmamışlardır. Ancak söylediğiniz yalanın arkasını getirmek için Türk medeniyeti lâfzına müracaatınız anlamlı olur. Başınızın Türklükle hoş olmadığını ispata medeniyetle başınızın hoş olduğu intibaı vererek yeltenirsiniz. Türklük bir kültür varlığını da işaret etmez. Çeşitli Türk kavimleri saymanıza ruhsat ve imkân verilmiştir; ama bunlardan hangisinin bilhassa Türk, gerçekten Türk, asıl Türk veya sadece Türk sayılması ruhsatı kimsenin elinde değildir ve Türk varlığını bir kavim olarak teşhis etmenin imkânı yoktur. Medeniyetle, kültürle, kavmiyetle Türklüğü birleştiremezsiniz. Türklük bir ethos, bir karakter, bir seciye, bir şecaat, bir ahlâktır. Nasıl Türkler dinlerinden başka bir şeye kıymet vermemişlerse, dine sahip çıkma haricinde bir şeyle de değer kazanmağa heves etmemişlerdir.

Sultası altında olduğumuz medeniyet bizi bilmeğe icbar ediyor ki, Hıristiyan tarihlemesi uyarınca geç-antik çağ içinde İslâm marifetiyle din ve ahlâk birleşmiş, her ikisi de aynı alanı temsil eder olmuş, birinden diğerinin anlaşılması tabiî karşılanmıştır. Birinin dinsiz bilinmesi onun ahlaksız bilinmesine karine teşkil eder; o kişi ahlak sahibi addediliyorsa onun dindarlığa liyakatinden şüphe edilemez.

Post-Modern tabirine meriyet tanınan her yer ve zamanda Türk milliyetçiliği imana taalluk eden yegâne husus olarak görünüm sahibidir. Gören için tarihte ilk defa Allah’ın birliğine ve Muhammedin onun kulu resulü olduğuna iman etmenin Türklükten başka bir şey ifade edemeyeceği cereyan haline girdi. Kelime-i tevhidin tarihte kazandığı anlamı merak eden kim olursa karşısına bir Türk milliyetçisi çıkmadıkça bu merakını giderme talihine eremeyecektir.

İsmet Özel, 12 Nisan 2014
Kaynakİstiklâl Marşı Derneği

İstiklâl Marşı Derneği'nden yedinci bülten


Yarım kalmış hiçbir şey estetik dahilinde değildir
Kısmen yalancı şahit olunmaz
Yarı yarıya ahlâk sahibi biri varsa
O da senin ebendir

Yaratılışın an be an devam etmekte olduğunu bilen biz Türkler için başlanacak yer olduğumuz yerdir. Her an yaratılıyor oluşumuz Hakk’ın vaadine dair ümidimizin de hayat kaynağıdır. Ümidimiz Türkiye’ye dairdir. Türkiye’yi kendi ümidi sayan, İstiklâl Marşı Derneği’nden başka bir merci kalmamıştır. Ancak Türk toprakları ile alakalı ümitler taşıyan yalnızca biz değiliz. Bizi Türk toprakları üzerinde başkaca ümitler taşıyanlardan ayıran bir vasfımız da bu ümidimizi gizlemekten ve geçici süreler boyunca başka ifade yollarında dolaşmaktan uzak duruşumuzdur. Ümidimiz meşhurdur. Ümidimizin bahsini ilk olarak Allah Resulü açmıştır. O’nun “Gelecekteki kardeşlerimi özlüyorum” sözü üzerine ashabı ona “Biz senin kardeşlerin değil miyiz?” sualini tevcih etmiş, o da “Siz benim ashabımsınız. Kardeşlerimiz ise daha sonra gelecek olanlardır.” demiştir. O’na “Peki onları nasıl tanıyacaksın?” diye sorduklarında ise “Sizden birinin, alnında ve ayaklarında beyazlıkları bulunan atları olsa ve bu adamın atları siyah atlar arasında bulunsa, o adam kendi atlarını tanımaz mı?” karşılığını vermiştir. Yüzüne bakılacak insanlar oluşumuzun esasları tamamen sarihtir, berraktır, şaibeden ve müşkülattan uzaktır. Bizim, yüzüne bakılacak insanlar oluşumuz, Türk toprakları üzerinde nasıl bir hayatın tesisini istikamet olarak ittihaz ettiğimizle alakalıdır. Türkiye için ve Türkiye lehine olmak üzere tamamen müşahhas, açık, sarih olan; dolambaçlı izahlara, tevillere muhtaç olmayan tedbirler hayata geçirildiği takdirde katışıksız bir küfür düzeni olarak işleyen Dünya Sistemi’nin çarkları dönmemeye başlayacaktır.

İmkânımız bilgidir. İmanımız ilimdir. Bütün bu ümitvar sözlerin hayata geçmesinin üzerine heyula gibi çökmüş olan menfi şartlara dair bilgilenmek eğer ahmaklığa düşmek istemiyorsak zaruridir. Bugün Türkiye’nin idari enstrümanlarını elinde bulunduran güçler ve bu güçlerin iş yaptırdığı figürler, bilaistisna, Türkiye’nin yok olması ve geriye izinin ve tozunun dahi kalmaması için ellerinden geleni artlarına koymamaktadırlar. Allah Resulü’nün yüzüne bakacağı insanlar olabilme duamızın karşılığını görmemiz için alınacak tedbirler, Türkiye’de GÂVUR AKLI ile elde edilebilecek tedbirler değildir. PAX BARIŞI, bizim Ümmet-i Muhammed olarak ölmemiz ve bu şekilde haşrolmamızı temin etmeyecektir. PKK ANAYASASI, şehadetleri dinin temeli olan ezan-ı Muhammedî’de zikredildiği üzere bizi bir “felah”a değil, bir “felaket”e davet etmektedir. Bunları istemezük. Bizim reddimiz karşısındaki “pantolon uyduramadık gömlek verelim” yollu imaları ve fırsatları da batıl addediyoruz. İstiklâl Marşı bir programdır. İstiklâl Marşı Derneği, gözünü o programa dikmiş olanların derneğidir. Gayrısını istemezük.

Bilgi ve irtibat için:
http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr

11 Nisan 2014

Of Not Being A Jew: Özel baskısı neşroldu


İsmet Özel'
in OF NOT BEING A JEW kitabı vaat edilmiş tüm şiirler ve son şiirlerini ihtiva eden hitama ermiş özel baskısı TİYO Yayıncılık'tan çıktı.

Kitabın gömleğinin içinde ise şu satırlar yazılı:

"Bu kitabın muhtevasını yalnız Türk şiirinin değil, dünyada da şiirin şaşı bir tesisatçı olmakla Yahudi olmamak arasına zorla tıkılmış haliyle canını dişine takıp nasıl idame-i hayat edebileceği sualinin cevabı teşkil ediyor. Hitama ermiş bu cevabın kime ne kıymet ifade ettiği mühim. Şiir dedikleri bir tüy olmasaydı ben şiir yazmazdım. O tüy şairin değil milletin dilinde bitmeseydi bu kitap da olmazdı; ama var işte, olmaz olsun bu kitap diyenlere rağmen var. Küfrün azametine, kâfirlerin haşmetine rağmen bu kitap var. Bir yandan çobanından padişahına kadar şair olan millete senet tedarik etmenin keyfini sürmek, diğer yandan her türden millet düşmanlarına her bakımdan nispet vermek, onları çatlatmak üzere var."

İrtibat ve sipariş için:
http://www.tiyo.com.tr

Hatırlatma:
İsmet Özel - Of Not Being A Jew / İmza Günü: 12 Nisan Cumartesi, Ankara

Futbol: Bir din


Modern toplumda kahramanlık miti çökmüştür. Kahramanlık karikatürleşmiştir. Modern pehlivan rakibini yense de yiğit olamamaktadır. Yiğitliğin yokluğu-fütüvvet eksikliği- zamanın pehlivanının geleneğin yiğidinin parodisi haline gelmiştir. Futbol da erkek kahramanlığının tüketilmesini ve femine şekilde yeniden üretilmesini sağlamaktadır. Seyirci, 90’a top çakmayı “kahramanlık” olarak alkışlamaktadır. Cesaret, yiğitlik, ölüm karşısında korku, "kötü ile mücadele" yitirilmiştir. Futbol böylece, Batı'nın/kapitalizmin bekasına rıza üretmek için işlevselleştirdiği küresel bir gösteri ve kültür dayatması haline gelmiştir.

Futbol seyirciliği "kitle ruhu"nun yeniden üretilmesini ifade eder. Kitle ruhu, yığın psikolojisidir; barbarlığı içselleştirir, şiddeti boşaltır ve “rakibi imha ister.” Kitle ruhu, kendini yargılayıcı makamda görür. Bu, İnsan teklerinin kendisini, benliğini yok etmesidir.

Arenada seyirci vecd ile kutsalına aidiyetini ikrar eder; kelime-i şehadet (en büyük ….spor) getirir; amigolar zikir başıdır. Arenada sloganlar seküler zikir olarak okunmalıdır: “Sarı …. En büyük ....” Futbol (arena oyunları), seküler bir dine dönüşmüştür. Modern gladyatör sistemi adrenalini seyircinin onayladığı "kahramanlık gösterisi"ne zerk etmiştir. Futbol oyununda rakip kaleye doğru ilerleyen “akın” seyirciye “kumandan” hissini yükler. Seyirci bu oyunda “karar verici” olur; kitlesel benlik oyuna müdahildir. Gladyatörler ve organizatörler oyunun başarısı karşılığında seyirci heyecanının parasal değerini tahsil eder.


Roma gladyatörleri ölerek seyirci toplarken, modern arena şiddeti saha dışına (seyirciye) taşımaktadır. Şiddet seyirci arasında yürütülür; rekabet seyircinin rekabetidir. Arenayı sistematize edenler ise “oyunu oynar/gösteriyi yürütür.” Oyunun başarısı, dışarıdaki şiddetin ve rekabetin yoğunluğu ile ölçülür. Gladyatörler (futbolcular), üretim güçlerinin (seyircinin) ürettiği artı değeri, gösteri adamlarına (palyaçolara) transfer etmektedirler. Gladyatörlerin (futbolcuların) milyon dolarlar aldığı toplumun paydasında gladyatörün emeği bulunmamaktadır. Seyirci, oyuna katılmakla sömürgeleştirirlir. Bu sömürgeleşme hem zihni ve hem de emek değerinin transferi dolayısıyla ortaya çıkar. Seyirci, sömürgeleşmenin bedelini stadyum içinden çıkamamak ve bu sistemi reddedememekle öder. Stadyum yıkılırsa oyun bitecektir. Futbol bir kapatılma biçimidir. Gösteri için kapatılmaya razı olan kitle kapitalist metaların reklam çalışmaları için kendini kurban eder.

Arena oyunları taraftar oluşturma peşindedir. Rekabeti çoğaltarak renkleri, sembolleri, aidiyetleri pazarlamak için “taraftarın yaratılması” gerekliliktir. Futbol, fetişizmle zuhur eder ve kesinlikle bir “oyun” değildir. Futbolun oyun olmaması, oynayanların sadece 24 kişi olmasıyla da kanıtlanabilir. Futbol, ürettiği fetişizmle (yapay kimliklerle) toplumu yarmakta ve saldırgan söylemlerle birbirine düşürmektedir. Parçalanmışlık, mikro kimlikler, kent kabileleri, çeteler oluşturmaktadır. Futbol oyunu, toplumu “büyülüyerek” (hipnoz ederek) rıza geliştirmektedir. Sporun insan gelişimine etkisinden bahsedilerek modern arena oyunlarının meşruiyetini dile getiren teorilerin cevaplaması gereken soru şudur: Arenadakiler spor yapmakta ise, seyirciler ne ile meşgul olmaktadır? Arena oyunları, ‘dünya halklarını nasıl ortak bir ritüel/seremonide benzeştirebilir ve yönetebiliriz?’ sorusunun cevabı olarak sistematize edilmiştir. Diğer bir yaklaşımla “dünya halklarının tek merkezden denetlenmesi”nin aracıdır. Dinsel fanatizmin, mikro-millî heyecanın ve politik (hatta sınıfsal) çatışmaların tezahür ettiği mekânlar arenadır. Futbol, bir dindir.

Lütfi Bergen
http://lutfibergen.blogspot.com.tr

Padişahlar, nakibüleşraf için ayağa kalkardı

Seyyidler
Hazret-i Peygamber’in soyu, kızı Hazret-i Fâtıma’dan devam etmiştir. III ve IV hicrî asırlardan sonra Hazret-i Fâtıma’nın oğulları Hazret-i Hasen ve Hüseyn’in soyundan gelenlerin sayısı arttı. Bu sülâleden doğan çocuklar, iki şâhid ile hâkim huzurunda tescil edilmeye başlandı. Abbasî Halifesi Mütevekkil zamanında (847-861), Hazret-i Ali ve Abbas soyunun zâtî işlerine bakmak üzere ayrı birer nakib vazifelendirildi. Bazen ikisi, tek kişide birleşirdi. Elçiler, umumiyetle nakîiblerden seçilirdi. Halife Me’mun, Peygamber soyundan gelenlerin, halktan kolayca ayırt edilmesi için mübarek yeşil renkte giyinmeleri âdetini koydu. Memlûkler de Hazret-i Hasen evlâdına şerîf; Hüseyn evlâdına seyyid unvanı verdiler.

İmtiyazlı sınıf
Abbasî mirasçısı Fâtımî, Selçuklu, Zengi, Eyyübî ve İlhanlı devletlerinde nakiblik devam etti. Nakib, Arapça’da delip geçme, yol açma, dağın geçidini açma mânâsına nakb masdarındandır ve bir topluluğun temsilcisi mânâsına gelir. Kur’an-ı kerimde Hazret-i Musa’nın, 12 Benî İsrâil kabilesinin her birine nakib tayin ettiği anlatılır. Hazret-i Muhammed de Medinelilerden nakîbler vazifelendirmişti.

Nakib Efendi
Aralarına yabancıların karışmaması ve bu sülâleye mensup bir kimse seyahat ederse kendisine lâyık gelen muamelenin eksik edilmemesi için, Yıldırım Sultan Bayezid tarafından nâzır adıyla bir memuriyet ihdas olundu. Bu işe, Emir Sultan ile Anadolu’ya gelen Bağdadlı Seyyid Ali Nattâ’ getirildi. Bir ara bu makam boş kaldı. Sultan II. Bayezid zamanında, padişahın hocası Kırımlı Molla Abdullah’ın talebelerinden olup Mısır’dan İstanbul’a gelen Seyyid Mahmud 1494’de bu makama tayin edildi. Seyyid Mahmud, bu memuriyete Mısır’da nakibüleşraf dendiğini görmüştü. Osmanlılar da geleneğin devamı bakımından bu isme sahip çıktı.

Osmanlı padişahları, sâdâta (seyyid ve şerîflere), başka hiç bir memlekette misâli görülmeyen bir muhabbet ve hürmet göstermiş; rahat ve huzur içinde yaşamaları için lâzım gelen her hizmeti yapmışlardır. Vergiden muaf tutarak, buna vesika olmak üzere ellerine siyâdet berâtı vermişlerdir. Bu sebeple, çokları bu sülâleye mensubiyet iddiasında bulunup, iki şâhidle mahkemede nesebini tescile başlayınca, bu imtiyazlı sınıfın sayısı artmış; zaman zaman umumi teftişe gidilse de baş edilememiştir. Tanzimat devrinden sonra artık tescil usulüne ehemmiyet verilmemiş; bu sülâleye mensup olmayanlar da kendisini şerîf ve seyyid diye tanıtmışlardır.

Nakibüleşraf
Padişah ayağa kalkardı
Nakibüleşraf, memleketteki şerîf ve seyyidlerin kaydını tutar. Bu soydan geldiği sâbit olanlara siyâdet hücceti adıyla şer’î bir vesika verir. Bu soydan olmadığı halde kendisini seyyidliğe nisbet eden müteseyyidlerle mücadele eder. Seyyidlerden, hâli, şânına yakışmayanları men eder. Ganîmetten hisselerini dağıtır. Sâdât kızlarının dengi olmayanlarla evlenmesini engeller. Aralarındaki dâvâlara bakar; hatta suç işleyen seyyid ve şerîfler için konağında hususi hapishâne bulunur. Sâdâttan başka kimse yeşil sarık saramaz.

Tahtta oturan padişahın
seyyidleri ve devlet adamlarını
kabul sahnesi
Nakibüleşraflığa sâdâttan, halim, selim, dindar, verâ sahibi âlimler, padişahça tayin edilir. İlk devirlerde diğer ilmiye mensupları gibi nakîbler de maaş almaz; bu işi fahrî yapardı. İlk nakîb Seyyid Ali’ye Bursa İshâkiye vakfı idareciliği verilmişse de, asıl mesleği olan yorgancılıkla geçinmeyi tercih etmişti. Sultan II. Bayezid zamanında, nakibüleşrafa yüksek kâdılara denk maaş verildi.

Padişah tahta çıktığında ilk olarak teberrüken (bereketli görüldüğü için) nakibüleşraf biat eder; bazılarına kılıç kuşatır. Umumiyetle merasimlerde duayı da nakibüleşraf yapar. Sefer-i hümayuna çıkıldığı zaman, nâkibüleşraf da iştirak eder ve sancak-ı şerîf kendisine emanet edilir. Sultan II. Abdülhamid, nakibüleşraflara Yıldız Sarayı civarında bir konak tahsis etmişti. Nakîbüleşraf, devlet ricâlinden olmadığı halde, her merasimde en önde yer alır; protokolde itibar görür; bayramlaşma ve sair merasimlerde padişah kendisine ayağa kalkar.

Taşrada nakibüleşraf kaymakamları bulunur. Umumiyetle Arapça tutulan bu nakibüleşraf defterlerine, sâdât defteri yahud nakîb cerîdesi veya sülâle-i tâhire defteri ya da şecere-i tayyibe defteri denilir. Şecere-i Tayyibe, “hoş ağaç” demek olup, Hazret-i Peygamber evlâdını ifade eder. Hüccetini (halk tabiriyle şecere) kaybedenler, nakibüleşraf veya kaymakamına müracaatla, iki şâhid koşup seyyidliğini isbat ederek, hüccetin yenilenmesini isteyebilir. Bu defterlerden 70 küsuru bugüne gelmiştir.

Cumhuriyet’ten sonra nakibüleşraflık tarihe karıştı. Türkiye ve sair Müslüman memleketlerde bazı büyük ve köklü sâdât aileleri bu işi kendileri üstlenip, yaşlı ve itibarlı bir mensuplarını vazifelendirmek yolunu seçti.

Prof. Dr. Ekrem Buğra Ekinci
http://www.ekrembugraekinci.com

10 Nisan 2014

Panel: Osmanlı'da Hediye, Hediyeleşme,
Hediye Ekonomisi


Panelistler: Mehmet Genç, Hedda Reindl-Kiel, Aykut Mustak

12 Nisan 2014 Cumartesi / Saat: 14.30
İstanbul Bilimler Akademisi Vakfı
Büyükdere Cad. Raşit Rıza Sok. No:4 Ahmet Esin İşhanı
Mecidiyeköy İstanbul

Detaylı bilgi:
http://www.ibav.org/blog/2014/04/04/panel-osmanlida-hediye-hediyelesme-hediye-ekonomisi/

9 Nisan 2014

İstiklâl Marşı Derneği'nden yedinci bülten:
Pantolon uyduramayanlar gömlek teklif ediyor


İstiklâl Marşı Derneği'nin yedinci bülteni "PANTOLON UYDURAMAYANLAR GÖMLEK TEKLİF EDİYOR" neşroluyor.

Bülten, derneğin 13 Ekim 2012 tarihinde Kahramanmaraş şubesinin açılışı münasebetiyle tertip edilen “Olduğun Yerden Başla” adlı panel ile 22 Haziran 2013 tarihinde Konya’da tertip edilen “Hareket Ordusuna Hodri Meydan: İstemezük! Gavur Aklı İstemezük / Pax Barışı İstemezük / PKK Anayasası İstemezük” panelinde yapılan konuşmaların metinlerini ihtiva etmektedir.

Yedinci bülteninin dağıtımına yedinci sene-i devriye programında başlanacaktır.

Program için:
http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi.aspx?YID=1026&KID=2

Yağız Gönüler'den “Kırılınca Klarnet”


Şiirleri daha önce Dergâh, İtibar, Aşkar, Edebiyat Ortamı gibi dergilerde yayımlanan Yağız Gönüler’in ilk kitabı “Kırılınca Klarnet”, İzdiham Yayınları’ndan çıktı.

Ağırlıklı olarak Türk tarihi, Türk şiiri ve Türk müziği üzerine araştırmalar yapan şâirin şiirlerinde hem yaptığı bu araştırmalarla karşısına çıkan kaybolan değerlerin etkisi görülüyor, hem de çaldığı klarnetin sesi duyuluyor. Kitapta Türk Sanat Müziği makamlarından oluşan 3 bölüm ve toplam 27 şiir bulunuyor.

Yağız Gönüler şiirleriyle bu yıl yayımlanan Dil ve Edebiyat Dergisi Şiir Yıllığı 2013 ile Edebiyat Ortamı 2014 Şiir Yıllığı’nda yer aldı. İlk kitabı Kırılınca Klarnet’in yayın yönetmenliğini şâir Bülent Parlak yaptı.

"Neler duyuyorum dişlenmiş kulaklarımdan
Yankılanan yorgan gibi parçalanmış oda duvarlarında
Dalgalanmıyor vücudum kırmızı fırtınalarda
Cilasız, marangozlar utansın
Etrafa tüküren bir tahta gibiyim
Var mısın diyorum kendime şimdi
Babası ölmüş klarnetler öpsün mü göğsünden
Rüzgârı incitmeden kabullensin mi yüzün
Buyur etsin mi yağmuru terzi ellerin
Kendi söktüğümü dikiyorum hayatımdan."
(Arka kapaktan)

Kitaba internet üzerinden ulaşmak için:
- Kitapyurdu
- Hepsiburada

Kaynak: heyula.net

Ercan Yıldırım: "Türk ile Anadolu etle kemik gibidir, ayrılmaz. Bu bütünlük zaten coğrafya veya toprak değil ruhtur, tavırdır, kimliktir."


İtibar dergisinin 31. sayısında (Nisan 2014) Ercan Yıldırım'ın "Anadolu'da İslam Ruhu: Vatan ve Millet Oluşumu" adlı kitabını kısaca incelediğim yazım yayımlandı. Peşi sıra 5 Nisan 2014 tarihinde Yenişafak pazarda Yusuf Genç'in Ercan Yıldırım ile kitaplarına ve Türk düşüncesine dair bir röportajı yer aldı. Röportajdan Ercan Yıldırım'ın önemli sözlerini buraya alıyorum, kitaplarını ise hararetle tavsiye ediyorum.

Türk kavramı tarihin her döneminde üst kimlik olmuştur. Yani belli bir soy bağını işaret etmemiştir. Bu yüzden Türkün karşısına 'tat' konulmuştur yani Maveraünnehir havzasında İslam ile şereflenmeyen her türlü unsur. Türk bu açıdan bir tavrın adıdır. Ben Türk ile Anadolu arasında da bir fark görmüyorum, Türk ile Anadolu etle kemik gibidir, ayrılmaz. Bu bütünlük zaten coğrafya veya toprak değil ruhtur, tavırdır, kimliktir.

- Biz Türkiye'de yaşayanlar müşterek bir anlayışa, temele sahip miyiz, müşterek bir hedefimiz var mı? Anadolu'yu vatan yapanlar 'biz bidat bilmez Müslümanlarız' diyerek müşterek bir temeli, 'Allah'ım, İslam sancağını yükselt' diyerek bir müşterek bir hedefi gösteriyorlardı!
Anadolu'nun İslamlaşması bir zaruretten, ihtiyaçtan, arayıştan ortaya çıktı. Müslümanlar fetih hareketlerinden sonra görece büyük maddi zenginliğe kavuştular. Bu zenginlik peşinden ataleti getirdi. Emevi ve Abbasi devresi sonrasında İslam anlayışında bir donma başladı. İslam en nihayetinde dünyaya maddi zenginliklerle bezenmiş bir medeniyet algısı için inmemiştir. Türklerin ortaya çıkışını ve misyonlarını, Tuğrul Bey'in Abbasi Halifesi Kaimbiemrillah'ı şii Büveyhoğullarının elinden kurtarıp biat etmesi ve I. Kılıçarslan'ın Haçlıları kırmasıyla izah etmek gerek.

Bugün bir millet bünyesi taşıdığımızı söylemek zor. Zannedersem uzun bir dönem kimlikler üzerinden millet bütünlüğüne ulaşmamız mümkün değil. Maalesef şimdilik İslam kavramı etrafında toparlanma yargısının altı doldurulamayacak. İstiklal Marşı gibi sağlam bir milli mutabakat metnini bile 'ırkçı' diye tanımlayan kişilerin sesleri daha çok çıkıyor. Elimizde kala kala vatan kavramı kaldı!

- Ben bizi bugüne kadar getiren değerleri hatırlatmanın bekamızı kurtaracağını düşündüğüm için Anadolu'da İslam Ruhu'nu yazdım. Bizler Anadolu'da bir nizam teşkil etmişiz, sonra bu nizamdan yüz çevirmişiz ve hala bir arayış içindeyiz. Yani kaderimizi reddederek buraya kadar geldik ve hala reddetmeye devam ediyoruz. Ne zaman kurtuluruz, kaderimizi kabullenmeye başladığımız zaman! Türk Düşüncesinde İslam kitabındaki metinler orada değindiğim ve birbirinden farklı İslam anlayışları, aydınların tavırları kaderimizi nasıl görmezden geldiğimize değiniyor. Akif, Allah'ın lütfuyla bu kaderi yaşadığı ve kabullendiği için 'İstiklal Marşı' gibi bir metni kaleme almıştır. Bu kitaplarla itirazım Türklerin kendi kaderlerinden, tarihlerinden dolayısıyla geleceklerinden kaçmalarına!

Türk milletini en iyi Batılılar tanıyor, onlar Türkiye'nin dünyada kapitalizme Batı anlayışına karşı çıkabilecek yegâne potansiyel sahibi dinamik olduğunu biliyor.

7 Nisan 2014

İsmet Özel - Of Not Being A Jew
İmza Günü: 12 Nisan Cumartesi, Ankara



İstiklâl Marşı Derneği Genel Başkanı Şair İsmet Özel "OF NOT BEING A JEW" kitabının özel baskısını imzalıyor.

12 Nisan Cumartesi, 16:30, Hak-İş Genel Merkezi Konferans Salonu
Tunus Cad. No: 37 Kavaklıdere - ANKARA

Detaylar:
www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi.aspx?YID=1026&KID=2

"Anayasa'dan Türk kelimesini çıkarmaya yeltenirsen..."



"Türk düşmanları bir program uyguluyorlar. Bazı dangalaklar da buna kavuk sallıyor. Müslüman nüfusunun çoğunlukta olduğu hangi ülkeye giderseniz gidin. Eğer namaz kılan bir insansanız, sizin Türkiye'den geldiğinizi anladıkları zaman sizi imam yaparlar. Niçin? Sen Türk'sün derler."
- İsmet Özel

Programın tamamını izlemek için:
http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Video.aspx?VID=67

3 Nisan 2014

Cemil Meriç'in doğduğu ev müzeye dönüştürüldü - 2


1916 yılında Reyhanlı ilçemizde doğan, Türk düşünce hayatında silinmez izler bırakan yazar, şair Üstad Cemil Meriç’in doğduğu ev müzeye dönüştürüldü.

Kesme taş kaplama ve yığma yapım tekniği ile yapılmış, toplam 320 metrekare alana sahip iki katlı ve 7 odalı tarihi yapı müze olarak ülkemizin dört bir yanından gençlerimizin, öğrencilerimizin, aydınlarımızın yanı sıra yurtdışından da ziyaretçilerin büyük ilgisini çekecek. Cemil Meriç Müzesi; asil yapısı, sohbet ve okuma odaları ile ziyaretçilere buluşma, dinlenme ve okuma olanağı sunarken, portakal çiçeği kokulu yemyeşil bahçesinde ise konuklara çaylarını yudumlarken hoşça vakit geçirme imkânı da sağlayacak.

Mimari dokusuna bağlı kalınarak aslına uygun şekilde restore edilen Üstad Cemil Meriç’in evinin bir katı tamamen O’nun ve ailesinin kronolojik hayat hikayesinin ve eserlerinin yer aldığı bir alan olarak tasarlandı. Burayı ziyaret edecek olan konuklarımız, Meriç’in evinde kendi coğrafyamızda son 150 yılda yaşananlara sadece gözleri ile değil yürekleri ile de şahit olacaklar. Burada yapılacak sunumlar, üç boyutlu film gösterimleri teknolojinin de imkânları kullanılarak Cemil Meriç’in şahsında Anadolu coğrafyasının son 150 yıllık macerası izleyicilerle buluşturularak çok etkileyici bir yöntemle verilecek. Işık, ses ve görsel efektlerle kişi kendini zaman içinde bir yolculukta bulacak.

28 Mart 2014 Cuma günü Cemil Meriç Müzesi’nde incelemelerde bulunan Hatay Valisi Sayın M. Celalettin Lekesiz, restorasyon çalışmalarının yanı sıra tefriş ve tanzimi de tamamlanan müzenin Nisan 2014’de hizmete girmesinin planlandığını söyledi.

Cemil Meriç’in, hem yaşadığı döneme, hem öncesine, hem de geleceğe ışık tutan gerçek bir aydın olduğunu ifade eden Lekesiz, evinin de, çağını yansıtan bir ayna gibi tasarlandığını ve O’nun hayatını çok yönlü anlatan içeriklerle düzenlendiğini ifade ederek, “Bu müze ile beraber, Cemil Meriç’in görmeyen gözlerine nispet, yüreğinden yansıyan ışıkla gönüllerde yeni bir tarih ve millet bilinci oluşturulacak.” diye konuştu.

Vali Lekesiz, Cemil Meriç Müzesi’nin ilimize ve ilçemize kazandırılmasında emeği geçen İl Özel İdaresi’ne, İlçe Kaymakamlığına, İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü’ne, Reyhanlı Belediye Başkanlığı’na ve Üstad Cemil Meriç’in kızı Prof. Dr. Ümit Meriç’e teşekkür etti.

İncelemelerde Vali Lekesiz’e, Reyhanlı Kaymakamı Dr. Yusuf Güler, İl Kültür ve Turizm Müdür Vekili Ümmühan Eryurt ve Hatay İl Milli Eğitim Müdür Vekili Halil Sanlı eşlik etti.

Kamuoyuna saygı ile duyurulur.

Kaynak: T.C Hatay Valiliği

Cemil Meriç'in doğduğu ev müzeye dönüştürüldü - 1


Fotoğrafın üzerine tıklayarak okunabilir halini görebilirsiniz.

*Bu kıymetli haberi ilettiği için sevgili Timaş Tarih editörü Adem Koçal'a teşekkür ederim.

Genelkurmay arşivinden İstiklâl Harbi görüntüleri


Çünkü ey Türk senden başkası yoktu kalan
Şarapnelle başbaşa
Seni orada gâvurların kasten bıraktığı sırada
Sarıklı hocalar fesi püsküllü
Muallimler kapatmalar ve aksak yamakları
Migrenli kısım şefleri sümen altı saman altı muavinler
Kethüdalar usta başları iş ve işçi bulma kurumu
Kalem efendileri daire âmirleri tabur komutanları
Bütün o cür’etkâr bütün o ödlek tanıdıkların
Senelik izindeydiler
Gün gelip
Musafahayı aşk etmeye
Bulutlara dalmanın zekatını vermeye yeltenen
Bir Âdem evlâdı çıkacak sanma
Başbaşasın
Başbaşasın 1914’ten beri şarapnelle

Görüntüleri izlemek için tıklayınız.
Şiiri dinlemek için tıklayınız.

Kutsal emanetlerin İstanbul'a nakli


Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı'ndan yenik çıkması sonucunda Ravza-i Mutahhara'da bulunan Mukaddes Emanetler de tehlikeye düşmüştü. Bu emanetler arasında Peygamber Efendimiz'e ve ashabına ait pek çok mukaddes eşya bulunmaktaydı. Ayrıca Osmanlı padişahları ''Hadimü'l Harameyn''(Mekke ve Medine Hizmetkarları) unvanını aldıktan sonra her sene Ravza-i Mutahhara'ya çok kıymetli hediyeler gönderiyorlar ve bunların itina ile muhafazasını temin ediyorlardı. Bu paha biçilemez kıymette olan hediyelerin ve emanetlerin İngilizler'in veya isyancıların eline geçme tehlikesi vardı. Fahreddin Paşa bütün mesuliyeti üzerine alarak, İstanbul'a gönderilmek üzere bu emanetlerin bütün vasıflarını gösteren zabıtlar tutturdu. Pek çok nüshası olan bu zabıtlar başta Fahreddin Paşa ve Şeyhü'l Harem Ziver Bey olmak üzere toplam altı yetkili tarafından imzalandı. 30 parçadan oluşan,büyük elmaslar (Kevkeb-i Dürri), süslü şamdanlar, avizeler, kandiller, askılar, yelpazeler ve çok kıymetli yazma eserlerin olduğu, içeri teneke kaplı kutular yerleştirerek ''Hazret-i Nebevi'' damgasıyla mühürlendi. Şeyhü'l Harem Ziver Bey başkanlığında bir heyetle 14 Mayıs 1917'de Medine'den 2 bin askerin koruması altında sağ salim olarak İstanbul'a ulaştırılmıştır.

Fahreddin Paşa,bu Mukaddes Emanetler'i İstanbul'a göndermek suretiyle bütün Müslümanlara büyük hizmette bulunmuş ve tarihin en büyük kıymete sahip hazinesini kurtarmıştır.
      
Tarihin Satır Aralarından - 1, Çamlıca Basım, s.146

Sultanın alın teri

Sultan Birinci Mahmud Han, kuyumculukla meşgul olurken, vezirlerden birisi padişahın yanına gelir ve:
     
"Şevketlüm,milletin hazinesi sizin demektir. Niçin böyle uğraşıp kendinize zahmet edersiniz?'' deyince hamiyetli padişah:

"Bre ne yabana söylersin! Milletin hazinesini, milletin ihtiyacına sarfetmek gerekirİkincisi, insan olana durmadan çalışmak düşer. İnsanın çalışıp alın teri dökerek kazandığı paranın bereketi başkadır. İçinde alın teri, göz nuru bulunan kazanç helâl olur, tadı, beti ve bereketi olur" demişti.

Tarihin Satır Aralarından - 1, Çamlıca Basım, s.47

2 Nisan 2014

İstiklâl Marşı Derneği'nin yedinci sene-i devriyesi


İstiklâl Marşı Derneği'nin yedinci sene-i devriyesi münasebetiyle Genel Başkan Şair İsmet Özel 12 Nisan Cumartesi günü Ankara'da "Türk Kullanma Kılavuzu / Kullanma Türk Kılavuzu / Kullanma Kılavuzu Türk" serlevhalı bir konuşma yapacaktır.

Aynı gün konuşmanın akabinde İsmet Özel, "OF NOT BEING A JEW" kitabının vaad edilmiş tüm şiirleri ihtiva eden yeni baskısını imzalayacaktır.


Konuşma dileyen herkesin iştirakine açıktır.

TÜRK KULLANMA KILAVUZU
KULLANMA TÜRK KILAVUZU
KULLANMA KILAVUZU TÜRK

Hak-İş Genel Merkezi Konferans Salonu
Tunus Cad. No: 37 Kavaklıdere - ANKARA
12 Nisan 2014 Cumartesi 14:30

1 Nisan 2014

İrlanda, Man Adası'ndan

Busbecq'in Mektuplarında Türkler


Busbecq’in mektupları önemini ilk yayımlandığı yıllardan beri koruyor. Şahit olduklarını gerçeklerden çok uzaklaşmadan kendince yorumlayıp sunan bu diplomat aynı zamanda Türklerin lale düşkünlüğünü dünyaya tanıtmıştır. “Türk Mektupları” hâlâ ciddi bir kaynaktır. Busbecq'in Mektuplarında Türkler, heyula.net'teki yeni yazım. Okumak için tıklayınız.


"Türklerin cesaretlerini fevkalade buluyordum. Gecenin karanlığına, ay ışığı olmamasına ve şiddetli rüzgârlara rağmen yola devamda hiç tereddüt etmediler. Kıyıdan suya uzanmış değirmenler ile kütüklerden ve ağaç dallarından dolayı sürekli tehlike içindeydiler. Kuvvetli rüzgâr, bulunduğum tekneyi sık sık ağaç köklerine suya uzanan dallara öyle bir şiddetle çarpıyordu ki her an parçalanmamız mümkündü. Hatta bir defasında güvertenin bir parçası büyük gürültüyle koptu. Yatağımdan fırlayarak gemicileri daha dikkatli olmaları için azarladım. Bana yüksek sesle verdikleri cevap sadece "Alaure" yani "Allah bizi korur" oldu."

Okuyucu Şartları

Blogda yayınlanmak üzere çeşitli gazete, dergi ve kitaplardan alınan yazılarda kaynak, tarih ve yazar bilgisi belirtilmiştir. Bu konuda blog ve blog yazarları hiç bir şekilde sorumlu tutulamaz.